در سال‌های اخیر، با پیشرفت‌های قابل توجه در نرم‌افزارهای طراحی سازه و افزایش دانش طراحان، وقوع خرابی‌های سازه‌ای در ساختمان‌ها به‌طور چشمگیری کاهش یافته است. با این حال، هنوز هم چالش خرابی دیوارهای محوطه به‌ویژه پس از زلزله‌ها به‌صورت گسترده‌ای مشاهده می‌شود. زلزله‌های بم در سال 1382، سرپل ذهاب در سال 1396 و زلزله سال 1399 شهر سی سخت نمونه‌های بارزی از خرابی‌های گسترده دیوارهای محوطه هستند که نشان‌دهنده ضعف‌های موجود در طراحی و اجرای این عناصر سازه‌ای است. این خرابی‌ها عمدتاً ناشی از عوامل مختلفی همچون طراحی نامناسب، عدم رعایت استانداردهای ساخت و ساز، استفاده از مصالح نامرغوب و همچنین عدم توجه به ویژگی‌های زمین‌شناسی منطقه می‌باشند. در این مقاله، به بررسی علل اصلی خرابی دیوارهای محوطه پرداخته خواهد شد و بندهای مربوط به این موضوع در دستورالعمل‌های موجود تحلیل خواهد شد. بندهای مربوط به دیوارهای محوطه در مقررات ملی ساختمان و استانداردهای طراحی، به‌ویژه در زمینه مقاومت در برابر زلزله، از اهمیت ویژه‌ای برخوردارند. این بندها به طراحان کمک می‌کند تا با رعایت اصول مهندسی، از بروز خرابی‌ها جلوگیری کنند. همچنین در این مقاله، به بررسی روش‌های بهبود و تقویت دیوارهای محوطه و تأثیر آنها بر کاهش آسیب‌پذیری سازه‌ها در برابر زلزله پرداخته خواهد شد. در نهایت، این تحقیق می‌تواند به عنوان راهنما برای مهندسان و طراحان در راستای بهبود کیفیت ساخت و ساز و کاهش خطرات ناشی از زلزله در دیوارهای محوطه مورد استفاده قرار گیرد.